Wandelen in het land van Bartje, 17 t/m 19 mei 2019

Voorzichtig schenk ik het kokende water in mijn beker met Cup a Soup terwijl we zitten te lunchen langs de waterkant van de Drentsche Aa. Als ik verderop watergekletter hoor en opkijk, zie ik plotseling drie blote vrouwen die in de Drentsche Aa aan het spartelen zijn.<!–more–>

Na een paar keer knipperen met m’n ogen zijn ze er nog steeds. Dan herken ik ze als RZL dames. Stoer hoor. En ook heel stoer om er gewoon mee door te gaan als er plotseling allerlei mountainbikers en wandelaars uit het niets tevoorschijn komen en ze allemaal zeer geïnteresseerd de Drentsche Aa gaan staan te bewonderen. Eva heeft dit weekend georganiseerd en dus kon zij op vrijdagmiddag gewoon vanuit huis naar de eerste camping in Rolde wandelen. Eenmaal aangekomen op de camping mopperde ik dat het wel erg ver rijden was, omdat ik er maar liefst 2,5 uur over gedaan had. Job bleek er vanuit Zeeland zelfs 3,5 uur over gedaan te hebben maar die deed daar niet zo kinderachtig over. We staan in een hoek van het veld dat ‘s winters de ijsbaan is. Onprettig zijn de honderden rupsjes die aan draden in de lucht hangen en op allerlei ongewenste plekken op je lichaam en je spullen terechtkomen, wat het koken een oefening in opletten maakt. Vanwege het zachte weer kunnen we tot laat in de avond buiten zitten. Als het al donker is, meldt Claudine zich op de camping en zoekt een plekje voor haar tent. ‘s Nachts blijken sommige mensen last gehad te hebben van de kerkklokken terwijl anderen niet konden slapen vanwege het gezang van de nachtegalen. Daar ben ik dan weer niet kinderachtig in: oordoppen in en slapen. 

Als we zaterdagochtend wakker worden is het stralend weer. Annemarie kon gisteravond niet komen en voegt zich nu bij de groep. Gisteravond zijn er al twee auto’s naar de volgende camping gereden en er blijven er hier twee staan die we vanavond ophalen. Dus wie wil, kan de spullen die vanavond pas weer nodig zijn in de auto achterlaten (denk bijvoorbeeld aan de zware drie: tent, matje en slaapmat!). Daar is minder animo voor dan ik zou verwachten, maar zelf laat ik alles achter wat ik niet per se nodig heb onderweg. Ik weet dat ongemak het karakter staalt, maar aan de andere kant schrijven de Duitsers Genießen niet voor niets met een hoofdletter.

Als we de camping net verlaten hebben, komen we bij een onbemand stalletje waar je iets kan kopen door geld in een doosje achter te laten. Rob trakteert ons op dadelbonbons. We volgen het Pieterpad dat ons naar een Hunebed leidt. Uit het geplaatste opschrift leer ik dat het oorspronkelijk niet alleen maar een stapel grote stenen was, maar dat de stenen afgedekt waren met een heuvel van aarde. Een onbekend feitje voor mij, waarschijnlijk te wijten aan onvoldoende opletten bij de geschiedenislessen vroeger.

Het is warm, dus als we een koffieplekje gevonden hebben zoek ik een plekje in de schaduw onder de bomen. Nadeel is dan wel weer dat onder de bomen de hangende rupsen oververtegenwoordigd zijn. We wandelen verder door een prachtig landschap. Rob, niet alleen vogelaar, maar kennelijk ook plantelaar (plantenaar?), wijst ons de orchideeën aan die hier zomaar in het wild groeien.

Op ons gemak wandelen we door de bossen naar het terras van restaurant De Drentsche Aa. We zitten heerlijk op het terras in de zon en genieten van de koele drankjes en ijsjes. Ik gooi nog een balletje op over zwemmen in de naastgelegen Aa maar de dames hebben vandaag kennelijk al genoeg gezwommen. We zitten hier zo lekker dat we nog maar een tweede rondje bestellen. We hebben ook tijd genoeg want de camping is niet ver meer. Dat is ook de reden dat Rob en Job iets verderop besluiten om een omweggetje van een kilometer of 6 te maken. Ik ben blij als we even na vieren op de camping aankomen. Zelfs van 17,5 kilometer kan je vermoeide benen krijgen. Op de camping worden we overvallen door muggen. Vrouwtjesmuggen welteverstaan, want ze bijten als gekken.

Als Rob en Job op de camping arriveren, halen we de auto’s van de vorige camping op. We rijden over de Hunebed Highway. Een jaar geleden is dat namelijk de officiële naam geworden van de N34. De geplaatste naamborden langs de weg lijken sprekend op de legendarische ‘Route 66’ borden in Amerika. Hiermee hoopt het provinciale bestuur Drenthe op te stuwen in de vaart der volkeren en de Chinezen van Amsterdam naar Drenthe te lokken.    

Rob gaat niet op de camping slapen, maar vertrekt naar zijn chalet op de camping aan de overkant. Claudine gaat mee om nog even samen te vogelen. Hierbij wil ik me sterk maken voor een nieuwe RZL regel: Als je een chalet hebt tegenover de camping waar de RZL verblijft, dan faciliteer je ’s avonds een BBQ in de tuin van je chalet!

Weer terug op de camping ga ik het zweet van m’n lijf douchen. Was er bij aanvang van het douchen nog een kring van tien mensen, als ik terugkom is er nog slechts een kring van twee. Alleen Mandy en Roel zijn er nog. De rest is naar de pizzeria vertrokken. De pizzeria!! Ik begrijp ook wel dat je niet te star moet vasthouden aan het grondbeginsel dat je ’s avonds, naast je tentje, een eenvoudig potje kookt op een mooie, natuurlijke, rustige en ongerepte locatie, maar door naar de pizzeria te gaan toon je wel een buitengewone mentale flexibiliteit. Mandy en Roel halen patat en frikandellen bij het cafetaria op de camping. Ietsje beter dan naar de pizzeria gaan, maar dat levert natuurlijk ook een fiks aantal strafpunten op. Eigenlijk had ik, in de geest van het land van Bartje, bruine bonen mee moeten nemen maar het is uiteindelijk toch boerenkool met worst geworden. Als de dissidenten terugkomen van de pizzeria gaan Alexandra en Job nog even naar de bingo op de camping. Ze vallen helaas niet in de prijzen. Nederland valt op hetzelfde moment wel in de prijzen, want Duncan wint voor ons het Songfestival.

Zondagochtend word ik rond 4 uur wakker met keel- en hoofdpijn. Geen idee hoe ik daar nou aan kom, maar slapen lukt niet meer. Om half acht heb ik ontbeten en is alles ingepakt en rijd ik naar huis om in m’n bed te kruipen.  

Al met al toch een geslaagd weekend. Eva, bedankt voor de organisatie en Claudine, Annemarie, Alexandra, Mandy, Roel, Rob, Job en Raymon bedankt voor de gezelligheid.  

Welkom bij de Rugzaklopers. Meld je aan om alle inhoud te bekijken.

Wachtwoord vergeten?